het meisje in de H&M

Toen ik op de fiets stapte, begon het te regenen. ‘Hmmm’, zuchtte ik en trapte stevig door.
De koude wind deed pijn aan mijn handen. ‘Ik heb handschoenen nodig’, concludeerde ik.
Een windvlaag stortte zich tegen me aan en ik had moeite om recht te blijven fietsen.
‘Please niet nog meer regen’, zei ik tegen de lucht terwijl ik naar boven keek.
Maar achter de wolken zag ik de contouren van de zon al weer.

Niet alleen het weer is wispelturig. De afgelopen weken was mijn gemoedstoestand dat ook.
Het regende en de zon scheen. Af en toe zelfs tegelijk.

Het begon nog harder te regenen en in mijn hoofd vormde zich een donderwolk.
‘Godverdeshitgloeiendeteringzooi’, vloekte ik.

Het was warm en verrassend rustig in de H&M.
Ik paste wat handschoenen en een muts.
Naast me draaide een bloedmooi tienermeisje rondjes voor de spiegel. Ze had een zwart bontmutsje op en een zwart jurkje uit de Lanvin collectie. Ze zag er schitterend uit. Haar lange haar golfde onder het bontmutsje vandaan en haar lichaam dat nog net geen vrouwenlichaam genoemd kon worden, leek voor het jurkje gemaakt. Sproetjes stonden vrolijk in haar bleke gezicht.

Ik glimlachte naar haar en toen ze dat opmerkte, glimlachte ze stralend terug.
“Staat je echt werkelijk prachtig, die jurk”, zei ik.
“Echt”, vroeg ze verbaasd.
“Ja, echt heel erg mooi. Alsof die voor jou ontworpen is”.
“Wat fijn dat je dat zegt”, zei ze. “Misschien raar dat ik je dit vertel, maar normaal kocht ik dit soort kleding altijd met mijn moeder”. Ze liet een stilte vallen die niet nodig was omdat ik al wist wat ze me ging vertellen.
“Mijn moeder is een tijdje geleden overleden”, vervolgde ze.
“Ik begrijp het”, antwoordde ik. “Misschien heel raar dat ik je dit vertel, maar mijn oma is een paar weken geleden ook overleden. Ik begrijp je verdriet. Dat je dingen niet meer kunt delen is moeilijk hè? Zelfs misschien wel juist om de alledaagse dingen?”
Ze knikte. “Ja dat is zo. Dat ik haar niet meer kan vragen hoe deze jurk staat bijvoorbeeld, maar gelukkig heb jij het antwoord al gegeven”.
“Absoluut, die jurk moet je gewoon kopen”.
We wensten elkaar nog een fijne dag en namen afscheid.

Toen ik naar huis fietste scheen de zon al weer.
Ook in mijn hoofd voelde ik warmte.
De donderwolk was weg.