Kaat als Zomergast

Een blogje uit de oude doos geschreven op 11 juni 2007 en verschenen op het NietLiefCollectief waar ik ooit samen met Esther Donkers, Vrouw Polle, Octavie en Luna voor schreef. We mochten allemaal 5 fragmenten uit kiezen.

Mijn ultieme kinderprogramma was De Film van Ome Willem. Oh wat vond en vind ik die Ome Willem toch geweldig. Teun en August zag ik als een soort van vrienden. Gierend van het lachen zat ik op het tapijt voor de tv mee te gillen en zingen.
Mijn kleuterdroom kwam dan ook uit toen we met ‘De Gonzende Korf’, mijn kleuterschool, naar de opnames gingen. Dat leverde bovendien een van de eerste oh-wat-is-het-toch-een-grappig-meisje-verhalen op. Ik wilde namelijk dolgraag met de Plasgeitebreier mee want waarschijnlijk had ik wel door dat je dan op tv kwam. Maar elke keer moest ik helemaal niet. Toen ik echt moest, mocht ik niet meer mee met de Plasgeitebreier dus uiteindelijk heb ik door het beeld maar een sprintje naar de wc getrokken.

Pyjama en slofpantoffels aan, haren nog nat van het bad, hapjes op de salontafel en een groot glas Roosvicee. Met de hele familie naar de Sterrenshow of later de Willem Ruis show kijken, dat was een soort geluksgevoel. Zo knus, zo gezellig en wat was die Willem Ruis toch ontzettend leuk. En al die bekende gasten die altijd langs kwamen. Leuk, leuk, leuk. Zo leuk dat ik er helemaal voor op mocht blijven.
In mijn herinnering was Willem Ruis ook nog de eerste bekende Nederlander die overleed. Tenminste, de eerste van wiens dood ik diep onder de indruk was. Willem Ruis als tweede fragment moest gewoon in mijn Zomergasten.

En toen werd het moeilijk. Zo moeilijk dat ik even heb lopen zeuren over meer stukjes. Maar dat zou echt te veel worden. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het door Nederland gewonnen WK van ’88. Nog steeds denk ik bij een voetbalteam aan Van Basten, Rijkaard, Gullit, de broers Koeman, van Tiggelen, Wouters, Vanenburg en ga zo maar door. Zij waren voor mij het voorbeeld van voetbal met natuurlijk de enige echte trainer Rinus Michels, de Generaal voorop.
Zelden heb ik voetbal zo ultiem beleefd en ben ik zo trots op Nederland en het feit dat ik zelf een Nederlander ben, geweest. Nog steeds krijg ik kippenvel van de beelden. ‘Nederland oh Nederland, jij bent een kampioeoeoeeoeon, wij houden van Oranje om zijn daden en zijn doen’ is mijn derde fragment.

“Waar was jij toen dat gebeurde”, is een vraag die vaak gesteld wordt naar aanleiding van de dood van iemand of een ramp. 11 september 2001 kan ik me nog in zijn geheel voor de geest halen. Hoe we op het kantoor van de directeur verslagen naar de tv zaten te staren en we daarna gewoon weer aan het werk moesten. Juist door 11 september, want ik werkte toen bij een televisie-exploitant en er moest ontzettend veel gebeuren. Tussendoor keken we naar CNN, naar de meest vreselijke beelden.
Toen ik ‘s avonds voor de tv zat, drong het pas echt goed tot me door. Wat voor een ramp zich had afgespeeld. Was WO III begonnen? Was mijn familie in Amerika in gevaar?
11 september was misschien wel het meest indrukwekkende dat ik ooit heb gezien en is dan ook mijn vierde fragment.

De mooiste film die ik ooit gezien heb is Cinema Paradiso. Een film over een klein jongetje op een Italiaans eiland die zo van films houdt dat hij bevriend raakt met een oude man die films draait in het kleine dorpsbioscoopje. De beelden zijn fantastisch, de acteurs geweldig en het verhaal ijzersterk. Alles wat een goed verhaal goed maakt, zit in deze film. Maar het mooist is de muziek. De muziek maakt de film helemaal af. De muziek is dan ook gecomponeerd door de meester himself, Ennio Morricone. Ik heb de film al tien keer gezien, maar nog steeds raak ik ontroerd. De mooiste film ooit gemaakt en een absolute ‘must see’.